متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در فرایند کمپوست سازی برای قارچ خوراکی دکمه ای سفید علاوه بر اینکه واکنش های شیمیایی ترکیبات پیچیده موجود در کاه و کلش را به ترکیبات ساده و قابل جذب برای قارچ خوراکی و میکروارگانیسم های گرمادوست تبدیل می کنند، میکروارگانیسم های گرمادوست معینی شامل آکتینومیست ها، قارچ های گرمادوست و باکتری های گرمادوست یک محیط انتخابی برای رشد میسلیوم قارچ تولید می نمایند. میکروارگانیسم های گرمادوست، ازت و مواد معدنی را در طی فرآیند کمپوست سازی در خود انباشته کرده و در نهایت بیوماس میکروبی آنها به عنوان منبع غذایی به مصرف قارچ دکمه ای خوراکی (Agaricus bisporus) می رسد. این پژوهش به منظور شناسایی قارچ های گرمادوست موثر در بهبود رشد میسلیوم این قارچ انجام شد. برای این منظور قارچ های گرمادوست از کمپوست جداسازی و توسط مارکرهای ITS1، ITS4 و5.8 S rDNA شناسایی شدند. سپس اثر آنها بر تسریع و تحریک رشد میسلیوم قارچ A. bisporus مورد بررسی قرار گرفت. قارچ های گرمادوست شناسایی شده، ایزوله های تیپ 2 Scytalidium thermophilum بودند. حضور این قارچها در محیط کشت باعث چند برابر شدن رشد میسلیوم A. bisporus شد. مشاهدات میکروسکوپی نشان داد که میسلیوم قارچ خوراکی از میسلیوم های قارچ .S. thermophilum تغذیه می کند. فراهم نمودن ترکیبات و شرایط محیطی کمپوست برای رشد بهینه این قارچ، به طور موثری باعث افزایش عملکرد قارچ خوراکی دکمه ای خواهد شد.

گل داوودی از خانواده آستراسه و بومی آسیا است، تقاضا برای تولید انواع گل بریده، باغی، گلدانی و پوششی این گیاه در سطح جهان افزایش یافته است. این مطالعه به منظور بررسی تاثیر درصدهای مختلفی از پسماند کمپوست قارچ و ورمی-کمپوست روی رشد و نمو، گلدهی، میزان جذب عناصر و عمرپس ازبرداشت دو رقم "چینیتا" و "وایت باکت" انجام گرفت. قلمه های ریشه دار شده در بسترهای حاوی مقادیر مختلف 5، 10، 15، 20، 25 و 30 درصد کمپوست پسماند قارچ و مقادیر 10، 20، 30 و 40 درصد ورمی کمپوست کشت شدند. نتایج نشان داد که تیمارهای مختلف تاثیر معنی داری روی شاخص های موردمطالعه دارند، علاوه براین ارقام مورد استفاده نیز واکنش متفاوتی نسبت به تیمارها از خود نشان دادند. کاربرد پسماند کمپوست قارچ و ورمی کمپوست باعث بهبود رشد گیاه (وزن خشک، تعداد برگ و ارتفاع)، بهبود جذب عناصر پرمصرف (ازت، پتاسیم، کلسیم و منیزیوم)، شاخص کلروفیل برگ، بهبود کیفیت گل (طول دمگل و قطر گل) و افزایش طول عمر پس از برداشت گل شد، هرچند مقادیر بیش از 30 درصد ورمی کمپوست اثرات منفی روی رشد گیاه از خود نشان داد. لذا به نظر می رسد این ترکیبات با بهبود جذب عناصر، میزان کلروفیل وتعداد برگ باعث بهبود کیفیت گل های داوودی شده است.

راهکارهای مناسب مدیریت خاک برای افزایش عملکرد و کیفیت انگور (متابولیتهای اولیه و ثانویه) در موکاری ها حائز اهمیت است. استفاده از کودهای زیستی و کمپوست ها روشی مطمئن و ایمن برای انسان و محیط با کاهش آلودگیهای زیست محیطی است. سوبسترای قارچ تحلیل رفته (SMS) محصول فرعی در صنعت قارچ خوراکی دکمه ای (Agricus bisporus) است. به دلیل افزایش برای تقاضای قارچ خوراکی حجم فراوانی از کمپوست تحلیل رفته SMS تولید می شود، به طوریکه سالانه حدود 17 میلیون تن SMS تولید می شود و این ترکیب به عنوان زباله دور ریخته می شود. SMSدارای ویژگیهای فیزیکی خوبی مانند ظرفیت نگهداری آب، pH و تخلخل خاک، هدایت الکتریکی و همچنین ویژگیهای مهمتری شامل مقادیر زیادی از ریزمغذی هایی مانند نیتروزن، فسفر و پتاسیم و مواد دیگر در مقدار کمتر است. pH ، EC، درصد کربن آلی و مواد طبیعی SMS به ترتیب 5/7 و 84/0 دسیزیمنس، 78/28 درصد و63/49 درصد می باشد. این ترکیب دارای 82/1 درصد نیتروژن، 64/0 درصد فسفر و 98/1 درصد پتاسیم است. حداکثر ظرفیت نگهداری آب آن 87/98 درصد است. با توجه به مطالب بیان شده می توان از کمپوست تحلیل رفته قارچ به عنوان کود در تغذیه درختان میوه از جمله انگور استفاده کرد.

این پژوهش به منظور بررسی ویژگی ها و ارزش غذایی سیلاژ بقایای کمپوست قارچ خوراکی دکمه ای (SBMC) پس از خاکزدایی و افزودن سطوح مختلف ملاس در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. ابتدا خاک موجود در بخشی از SBMC با استفاده از روش شستشو جدا شد. تیمارهای آزمایشی (1+5 تیمار) شامل 1) SBMC بدون افزودن ملاس (شاهد)، 2) SBMC به همراه 5/7 درصد ملاس، 3) SBMC به همراه 15 درصد ملاس، 4) SBMC شسته شده به همراه 5/7 درصد ملاس و 5) SBMC شسته شده به همراه 15 درصد ملاس بودند که به مدت 60 روز سیلو شدند. از سیلاژ ذرت (به عنوان سیلاژ معمولی) جهت مقایسه استفاده شد. درصد ماده خشک، ترکیب شیمیایی، غلظت اسید لاکتیک، کل اسیدهای چرب فرار، کربوهیدرات های محلول در آب و آمونیاک، pH، ظرفیت بافری و شاخص کیفی سیلاژها اندازه گیری شد. درصد ماده خشک، ماده آلی، پروتئین خام، NDF و ADF در SBMC، قبل از سیلو کردن به ترتیب 04/28، 59/55، 46/6، 69/29، 01/27 درصد بود. درصد ماده خشک، پروتئین خام و ADF در بین تیمارها بعد از 60 روز سیلو کردن، تفاوت معنی داری نداشتند(05/0p>). اما درصد ماده آلی در تیمارهای 4 و 5 (به ترتیب 51/65 و 85/61 درصد) در مقایسه با تیمار شاهد افزایش نشان داد (05/0p<). تیمار 5 دارای کمترین مقدار pH (16/5) و بیشترین مقدار اسید لاکتیک (80/15 گرم بر کیلوگرم ماده خشک) بود. شاخص کیفی نیز در تیمار 5 بیشترین مقدار (56/66) بود. به طور کلی، جداسازی خاک و اضافه کردن 15 درصد ملاس به SBMC سبب بهبود ارزش غذایی سیلاژآن شد.

به منظور بررسی اثر کودهای میکوریزا (Glomus mosseae و G. intraradieces)، شبه میکوریزا (Piriformospora indica) و ورمی کمپوست بر برخی از عناصر بادرنجبویه (Melissa officinalis L.)، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در مجتمع تحقیقات البرز، موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع کشور در سال 1391 اجرا شد. تیمارهای مورد استفاده شامل کاربرد ورمی کمپوست در 3 سطح (صفر، 5 و 10 تن در هکتار) و تلقیح نشاء با کودهای زیستی در 4 سطح (بدون تلقیح، تلقیح با میکوریزا، تلقیح با شبه میکوریزا و تلقیح با میکوریزا+ شبه میکوریزا) بودند. نتایج نشان داد که اثر ورمی کمپوست و کود زیستی بر پتاسیم، فسفر، کلسیم، منیزیم، آهن، روی، منگنز و مس در سطح 1% معنی دار بود. اثر ورمی کمپوست بر میزان آهن جذبی در سطح 1% معنی دار بود. تجزیه واریانس اثر متقابل تیمارها بر عناصر فسفر، کلسیم، منیزیم، آهن، روی، منگنز و مس در سطح 1% معنی دار نشان داد. مقایسه میانگین اثرات ساده نشان داد که در تیمار مصرف 10 تن در هکتار ورمی کمپوست مقدار نیتروژن (2.83%) و پتاسیم (%1.66) بادرنجبویه بیشترین بود. بیشترین مقدار فسفر این گیاه (0.53%) متعلق به تیمار مصرف مایکوریزا بود. مقایسه میانگین اثر متقابل تیمارها نشان داد که بادرنجبویه با مصرف مایکوریزا به همراه 10 تن در هکتار ورمی کمپوست بیشترین میزان فسفر را داشت. حداکثر کلسیم (0.77%) در تیمار مصرف 5 تن ورمی کمپوست×عدم مصرف کود زیستی مشاهده شد. حداکثر منیزیم (0.6%) را تیمارهای عدم مصرف ورمی کمپوست×مایکوریزا و 10 تن ورمی کمپوست×مایکوریزا داشتند. بیشترین مقدار آهن (925.2 ppm) را تیمار 5 تن ورمی کمپوست×مایکوریزا نشان داد. نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از مایکوریزا و 10 تن در هکتار ورمی کمپوست و یا مایکوریزا به همراه 5 تن کود ورمی کمپوست موجب افزایش جذب بیشتر عناصر در گیاه دارویی بادرنجبویه شد.

ورمی کمپوست در بهبود خواص فیزیکی و شیمیایی خاک تأثیر زیادی دارد. بالا بودن غلظت فلزات سنگین در این کود و ورودشان به چرخه غذایی، آثار ناخوشایندی بر سلامت جانداران خواهد داشت. لذا ارزیابی غلظت این فلزات در ورمی کمپوست ضروری است. در این تحقیق، غلظت فلزات سنگین در ورمی کمپوست تولید شده به کمک کرم ایزینیا فتیدا مورد بررسی قرار گرفت. 12 تیمار در 3 تکرار با ترکیب های مختلف از پوست نرم پسته، ضایعات کمپوست قارچ و لجن فعال فاضلاب شهری تهیه و در انتهای فرآیند غلظت فلزات سنگین اندازه گیری شد. نتایج نشان داد غلظت مس در همه تیمارهای نهایی افزایش داشت. بیشترین غلظت مس ppm 36/2 بود در حالیکه غلظت نیکل کاهش داشت و بیشترین مقدار آنppm 021/0 بدست آمد. غلظت-های سرب، روی و کادمیوم نیز در بعضی تیمارها کاهش و در بعضی دیگر افزایش داشتند. بیشترین غلظت این فلزات به ترتیب: 67/0، 14 وppm 024/0 بودند. نتایج این تحقیق مشخص کرد که غلظت فلزات سنگین در محدودة مجاز قرار دارد و استفاده از این کود در کشاورزی هیچ اثر زیانباری را به دنبال ندارد. کلیدواژه: پوست نرم پسته، ضایعات کمپوست قارچ، فلزات سنگین، لجن فاضلاب شهری، ورمی کمپوست.

به منظور بررسی اثر انواع کمپوست در نظام تولید گوجه فرنگی (Solanum lycopersicum L. ) در شرایط اکولوژیک، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار و تیمار های کود گاوی، کمپوست شهری، بقایای کمپوست قارچ و ورمی کمپوست در سه مقدار کم (سه تن در هکتار برای ورمی-کمپوست و 10 تن در هکتار برای دیگر کودها)، متوسط (شش تن در هکتار برای ورمی کمپوست و 20 تن در هکتار برای دیگر کودها) و زیاد (نه تن در هکتار برای ورمی کمپوست و 30 تن در هکتار برای دیگر کودها) و دو روش اجرای ردیفی در پشت بوته و نیز پخش در سطح زمین در بخش ارگانیک مزرعه تحقیقاتی دانشگاه فردوسی مشهد در سال زراعی 94-1393 به اجرا در آمد. سه عامل عملکرد، ماده خشک گیاه و نیز میزان نیتروژن جذب شده کل مورد بررسی قرار گرفت. اختلاف بین تیمار ها در سطح نوع کود مصرفی در هر سه عامل عملکرد، ماده خشک و نیتروژن جذب شده معنی دار بود؛ امّا در مورد میزان مصرف کود و روش مصرف کود فقط در عملکرد تغییرات معنی داری بین تیمار ها مشاهده گردید. تیمار های کود گاوی بیش ترین عملکرد (8/102 تن در هکتار) و نیز تولید ماده خشک و جذب نیتروژن را نشان دادند. نتایج نشان دادند که بین انواع کمپوست در عملکرد و مقدار جذب نیتروژن تفاوت معنی داری وجود ندارد، امّا کمپوست شهری ماده خشک کم تری را نسبت به دیگر کمپوست ها ایجاد کرد. بر این اساس، پیشنهاد می شود در راستای دستیابی به اصول کشاورزی اکولوژیک مصرف مقادیر مختلف انواع کمپوست را به منظور بهبود عملکرد گوجه فرنگی مدنظر قرار داد.